FSW Zwerfpost

O Sole Mio

Sheela Groenendijk — Tue, 05 Apr 2011 09:07:20 +0000

Sinds een aantal weken is het belachelijk mooi weer in Milaan. Spring is in the air! Of eigenlijk eerder zomer.. Met temperaturen rond de 25 graden lijkt het net of we een seizoen hebben overgeslagen, en het al juli of augustus is. Perfect weer voor een picknick in Parco Sempione, of om een fles wijn open te trekken tussen de ruines van de Colonne di San Lorenzo. Zo kom ik mijn dagen wel door!
Helaas moet er ook nog gestudeerd worden..

Eind in Zicht
Tussen het genieten door ben ik druk bezig met het voorbereiden van mijn tentamens. Mijn eerste tentamen, een mondeling voor de cursus Lavoro e Risore Umane, zit er inmiddels op. Geslaagd, met 27/30 punten! Volgende week heb ik nog een schriftelijk tentamen, voor de cursus Antropologia Economica. En wanneer dat eenmaal achter de rug is, zit mijn uitwisseling erop!

Consequenties
Ik kan haast niet geloven dat het eind in zicht is. De tijd is zo ontzettend snel gegaan! En dat terwijl ik langer dan gemiddeld op uitwisseling ben geweest. Dit is overigens niet geheel zonder consequenties. Na een moeizame mailwisseling met diverse docenten en coördinatoren in Nederland, is mij uiteindelijk verteld dat ik dit jaar niet kan afstuderen. Door mijn afwezigheid zou ik teveel missen. Dit nieuws kwam nogal onverwachts, maar het is geen drama. Hoewel een jaar later afstuderen alles behalve mijn bedoeling was, past het redelijk in mijn planning. Ik kan nu namelijk een vak volgen in het eerste semester van volgend jaar, waarmee ik direct toegang heb tot de Master die ik wil volgen. Zonder dit vak had ik een schakeljaar moeten doen, dus in principe ben ik zelfs beter af dan voorheen. Zo zie je maar weer – het leven gaat niet altijd zoals gepland, en soms is dat maar goed ook.

Lees meer over Sheela Groenendijk, bachelorstudente Bestuurs- en Organisatiewetenschap.

The madness returns

Sheela Groenendijk — Tue, 01 Mar 2011 15:33:17 +0000

Sommige mensen staan een eeuwigheid voor hun koelkast, om te bedenken wat ze willen eten. En ik? Ik sta ‘s morgens extra vroeg op, en staar een uur naar mijn kledingkast om te besluiten wat ik aandoe. Who cares about breakfast – dit is Milaan, de modehoofdstad van Europa! Looks matter, en vooral van 23 februari tot en met 1 maart.. Het is namelijk weer Fashion Week.

Spiga2
Op woensdag, de eerste dag van de Fashion Week, ga ik naar een in-store designer event in Spiga2. Deze Dolce & Gabbana winkel, geopend tijdens de laatste Fashion Week, biedt jonge ontwerpers de kans om hun collecties te tonen. Het is hysterisch druk en de rij is belachelijk lang, maar het is het wachten waard. Martini’s, modellen in de etalages en.. Niemand minder dan Anna Wintour, de hoofdredactrice van Vogue, samen met de heren Dolce & Gabbana themselves. Fierce!

Alfabetastic!
Ook de tweede dag van de Fashion Week staat in het teken van D&G. Via via heb ik een uitnodiging weten te bemachtigen voor de show. Om 14.00u sta ik in mijn beste outfit voor het Sheraton Diana Majestic Hotel. Overal om mij heen staan fashionista’s druk te telefoneren, er flitst hier en daar een camera, en het modegehalte is zo hoog dat het haast niet te doen is. Daar sta ik toch maar mooi tussen als Erasmus-studente uit Amsterdam!

Eenmaal binnen duurt het even voordat de show uiteindelijk begint. Uit de speakers schalt Vogue van Madonna, en de nu nog lege catwalk is bezaaid met letters. Dan is het zover – de modellen komen op en de collectie is buitengewoon. Felle kleuren, wilde prints – het is een soort fluorescerende alfabetsoep, en niets wat je zou verwachten van een wintercollectie. Alfabetastic! De week is nog maar net begonnen, en ik kan niet wachten op wat er nog meer komen gaat. Een ding is zeker – I don’t wanna miss a thing!

Lees meer over Sheela Groenendijk, bachelorstudente Bestuurs- en Organisatiewetenschap.

All that glitters is not gold

Sheela Groenendijk — Mon, 14 Feb 2011 13:56:02 +0000

Zowel de feestdagen als de tentamens zijn voorbij, en ook de eerste maand van het nieuwe jaar is inmiddels verstreken. Voor de meeste studenten betekent dit tevens het eind van hun uitwisseling. De late start van het Italiaanse academische jaar en een andere jaarindeling dan in Nederland hebben echter als gevolg dat ik voorlopig nog even in Milaan zit.

Luxeproblemen
Niet slecht, zou je in eerste instantie denken. Veel van mijn mede-uitwisselingsstudenten hebben ongetwijfeld met tegenzin hun koffers gepakt, en zitten inmiddels met heimwee weer op de VU, terwijl ik nog even mag genieten. Desalniettemin zou ik het niet erg vinden om een van die studenten op de VU te zijn. Het feit dat ik nog langer in Italië blijf betekent namelijk dat ik van alles mis in Amsterdam! Op het moment van schrijven wacht ik nog op reactie van de docenten, in de hoop dat er een oplossing is.

All that glitters..
Hoewel ik enigzins gespannen vanwege deze situatie, heeft het weinig zin om te stressen voor ik weet waar ik aan toe ben. Het Milanese leven gaat gewoon door. Cocktails, champagne, eindeloze nachten bij Eleven of Armani Privé.. Dat ik houd van de Milanese levensstijl moge inmiddels duidelijk zijn.But all that glitters is not gold. Boodschappen doen met je creditcard omdat je geen cash hebt is zo niet chique! En het is dat ik veel PR’s ken waardoor ik regelmatig op de gastenlijst sta, anders zou ik vrijwel nooit uitgaan. Milaan is ontzettend duur, en ondanks dat ik bijleen kom ik nauwelijks rond van mijn studiefinanciering. Waar ik in Nederland vier dagen per week werkte naast mijn studie en altijd geld had, moet ik hier twee keer nadenken bij elke uitgave. Een nieuwe paar schoenen betekent geen geld voor studieboeken, en een taxiritje naar huis is een week zonder eten. Milaan is een geweldige stad.. Maar zonder geld begint de Milanese glam al snel haar glans te verliezen!

Lees meer over Sheela Groenendijk, bachelorstudente Bestuurs- en Organisatiewetenschap.

Merry Christmas in Nederland

Marlot de Jonge — Tue, 04 Jan 2011 14:04:11 +0000

Het is allemaal al weer voorbij, 3,5 maand in Oxford en hier zit ik dan bij de kerstboom in de huiskamer. Kerst en de familie terug zien en mijn vriendje en vrienden is erg leuk, maar ik heb wel Erasmus afkick verschijnselen. Het samen gezellig koken, samen klagen over essays die we moeten schrijven, samen bedenken waar we nu maar weer eens uit zullen gaan, lekker kibbelen over of we uit eten zullen gaan of niet, met de bus gaan, lopend of met de taxi. Het is natuurlijk wel heel fijn, een mama die nu weer lekker voor me kookt en mijn was doet, maar het voelde ook wel stoer en fijn om alles zelf te doen, gewoon echt alles zelf regelen. Daarom lijkt het me ook een logische stap om binnenkort op kamers te gaan. Begrijp me niet verkeerd, thuiskomen is heerlijk met de familie er weer bij, maar het voelt wel een beetje leeg zonder de Oxford mensjes om me heen. Op facebook worden er allerlei You Tube filmpjes verzonden met leuke nummers die altijd gedraaid werden in de clubs daar.

Terugblik
Terugkijkend op Oxford, kan ik zeggen dat dit de beste ervaring van mijn leven is! Het klinkt afgezaagd maar het was zoooo geweldig! Ik heb vrienden over de hele wereld gemaakt! Begin januari krijg ik al bezoek vanuit Amerika, Ierland en Frankrijk. En met alle leuke mensen die ik heb ontmoet ben ik ook van plan om heel veel leuke tripjes te gaan maken in en rond Europa. Naast een hele leuke tijd in Oxford ben ik in de tussentijd ook nog een 8 keer in London geweest en zelfs een keer in Wales. Van te voren maakte ik me ontzettend druk over van alles. Ik dacht dat ik mijn vriend nooit zo lang zou kunnen missen. Ik dacht dat ik van alles zou gaan missen hier in Nederland en noem maar op. Maar uiteindelijk maakt het helemaal niet uit als je een tijdje weg bent. Als je echte vrienden hebt dan zit het weer helemaal goed als je thuis komt! En als je lover echt van je houdt dan kan hij ook wel een paar maandjes op je wachten! En daarbij komt ook nog eens, 3,5 maand is echt over in twee keer knipperen met je ogen.

Studeren in het buitenland? Doen!
Voor iedereen die deze blogs bijhoudt op de zwerfpost website; als je nog twijfelt om te gaan studeren in het buitenland WAAR DAN OOK! Doe het!! Pak deze kans! Via de VU en het Erasmus programma wordt alles zo goed voor je geregeld! Je moet wel een aantal dingen zelf goed op een rijtje hebben maar het zit allemaal helemaal super in elkaar. En zo’n ervaring als nu blijft je je hele leven bij en je leert jezelf er ontzettend goed door kennen! Een andere leuke bijkomstigheid is ook nog eens dat ik 30 studiepunten in the pocket heb!!! De eerste helft van mijn 3e jaar in the pocket en een super ervaring rijker! Straks maar weer flink aan de gang op de VU, en lekker veel werken om mijn Oxford vrienden op te kunnen zoeken!
Iedereen bedankt voor het volgen van mijn Blogs! Ik vond het leuk mijn ervaringen met jullie te mogen delen en ik had nooit verwacht dat dit zo’n succes zou worden!

Groetjes, Marlot
Merry Christmas and a Happy New Year!

Lees meer over Marlot de Jonge, bachelorstudente Bestuurs- en Organisatiewetenschap.

Update van Carlien

Carlien Spierings — Fri, 24 Dec 2010 14:52:44 +0000

Beste blog-lezers,

Meer dan een maand geleden schreef ik mijn laatste blog. Ik geef jullie even een update wat ik de laatste weken zoals gedaan heb.

Ik:

-Ben druk geweest met werk: muzieklessen, ‘sexual reproductive health’-lessen (zie Wikipedia voor meer info).
- Heb een geweldig sinterklaasweekend gevierd: dansend om een groot vuur met andere vrijwilligers in een groot dorp met ongeveer 70 inwoners.

Pumba's!

- Heb een weekend gewerkt bij het project Hand-in-hand, een dorp met verstandelijk gehandicapten opgericht door een Nederlandse arts.
- Heb vanuit dit dorp een bezoek gebracht aan Baobeng Fiena, een dorp waar apen heilig zijn en zelfs begraven worden.
-Heb met Annemiek gereisd naar Cape Coast. Daar heb ik een prachtig kasteel gezien en vervolgens wat dagen op een palmstrand doorgebracht. (Omdat Annemiek niet lekker was hebben we helaas niet alles kunnen doen wat we wilden, maar ik heb op het eind nog tijd om dit alsnog te doen (Kakum National park, een park met touwbruggen boven een oerwoud, en Elmina Castle, wat in de buurt ligt en veel Nederlandse invloeden heeft))

Waar ik mijn nieuwe vrienden heb ontmoet

En niet te vergeten de lange reis terug, van Cape Coast naar Kumasi. ( 4 uur in de bus, hier overnacht (gelukkig had ik een Ghanese reisgenoot die dezelfde kant op moest en een goed en goedkoop hotel wist vlak bij het station), de volgende dag om 4 uur ‘s ochtends naar het station (toen al superdruk!!) waar we dankzij de man van het station in Bolga, die zo aardig was mij zijn nummer te geven, de bus van 5.30 hadden. Toen 9 uur in de bus gezeten, daarna afscheidsdiner van het werk, en toen 11 uur geslapen en nog voel ik me niet echt uitgerust. Zo’n lange reis ga ik niet gauw meer doen hier!)

Morgen is het kerstmis. Daarna ga ik drie weken reizen!! Dat gaat er ongeveer zo uitzien:

Met de boot over het Volta Lake naar beneden. Dan in Ho de regio bekijken (watervallen!). Dan de wetlands(rechtsonder). Vervolgens naar Beyin (linksonder), waar een dorp op palen is waar je tussendoor kunt kano-en. Volgende stop: de Turtle-lodge. Dan Cape Coast, waar ik misschien andere vrijwilligers ontmoet. En dan naar Accra om naar NL te vliegen!!!

Ik zie op tegen de kou in Nederland. Maar ben er ook helemaal klaar voor om me weer in alle drukte te storten.

Liefs,

Carlien

Lees meer over Carlien Spierings, bachelorstudente Communicatiewetenschap.

Eindelijk thuis

Sheela Groenendijk — Fri, 24 Dec 2010 08:24:33 +0000

In mijn afgelopen blog had ik niet veel positiefs te melden. Dit keer begin ik echter met goed nieuws.. Ik heb de studentenflat en luidruchtige Poolse kamergenote inmiddels verruild voor mijn eigen appartement. Samen met Katariina, een Finse uitwisselingsstudente, woon ik in een stijlvolle loft van grofweg 100 vierkante meter – niets vergeleken bij de 20 vierkante meter die ik voorheen met iemand deelde!

Housewarming

Na ruim een maand, twee hysterische housewarming parties en drie keer bijna brand voel ik me helemaal thuis. Ook heb ik eindelijk het gevoel dat ik écht in Milaan ben. De buurt waarin ik woon is een stuk levendiger dan de buitenwijk waar ik eerst zat. Zo ligt de bekende winkelstraat Corso Buenos Aires om de hoek, en ook het centrum en de bekende uitgaansstraat Corso Como zijn binnen no time bereikbaar. Ook is er een station op loopafstand, zodat ik met gemak naar mijn faculteit in Monza kom.

Integratie
Ondertussen raak ik ook steeds meer gewend aan het Milanese leven. Ik begin de dag met een cappuccino onderweg naar de Uni, en de rest van de dag drink ik mijn espresso staand aan de bar. Ik heb voortdurend haast, maar kom altijd en overal te laat. Midden in de nacht in de file staan is de gewoonste zaak van de wereld geworden. Mijn Gucci-zonnebril en ik zijn onafscheidelijk – tenzij het regent, en ik mijn luipaardprint regenlaarzen tevoorschijn haal. Ook kijk ik niet meer op van de vele Ferrari’s en Maserati’s die voorbij scheuren, de zakenmannen op hun Vespa’s of de modellen die met portfolio onder de arm door de straten paraderen.

The downside
‘Italië is een derde wereld land! Afrika begint in Milaan!’ aldus de Afrikaanse kapster die ik onlangs bezocht. Zó erg ervaar ik het zelf niet, maar ik zie duidelijk verschillen met Nederland. Enerzijds zijn er overal luxe winkels en dure auto’s, maar anderzijds is er veel armoede. Ik kan maar moeilijk wennen aan de vele bedelaars en zigeuners die de straten vullen, of de Afrikanen en Indiërs die namaak Louis Vuitton-tassen en andere rotzooi verkopen in de metrostations. Ook word ik nog steeds dagelijks geconfronteerd met de Italiaanse efficiëntie, of liever het gebrek daaraan. En wij maar klagen als de treinen een keer niet op tijd rijden.. Whatever! Ik besef nu pas hoe goed dingen eigenlijk geregeld zijn in ons kleine, koude kikkerlandje. Desalniettemin geniet ik met volle teugen van Milaan, en kan ik niet geloven dat ik alweer halverwege mijn uitwisseling ben!

Lees meer over Sheela Groenendijk, bachelorstudente Bestuurs- en Organisatiewetenschap.

Einde

Yin Ling Mok — Tue, 21 Dec 2010 15:03:02 +0000

Mijn laptop is gecrasht. Dat was 1 van de redenen dat ik de laatste weken niet meer heb geblogd. Ik had de taak om 7 essays binnen deze term te schrijven en dat is me ook gelukt, maar niet zonder bloed, zweet en tranen. Ik heb de laatste drie weken elke dag in de bibliotheek gespendeerd die tot 12 uur ’s nachts open was voor studenten. Tot mijn grote verbazing, zaten hier elke dag studenten die tot laat in de uren hard aan het werk waren. Ik voelde me totaal niet eenzaam, en zelfs meer gestimuleerd om het af te maken. In het buitenland zitten en geen laptop binnen hand bereik hebben was toch een drama. Ik kon niet met mijn familie en vrienden kon skypen en werd te afhankelijk van de bibliotheek.

Rond Sinterklaas sneeuwde het vreselijk hard, waardoor er zelfs sneeuwvrije dagen werden ingelast. Het was te gevaarlijk om naar campus te gaan, werd er in de email gezegd. Zelfs toen, moest ik naar de bibliotheek om verder aan mijn essays te werken. Het hart van de campus was dan wel weer open tot 5 uur. Ontzettend mooi is de campus wel als het helemaal wit gesneeuwd is. Totdat het gaat smelten en een ijsbaan wordt…

Ik moet afscheid nemen van mijn groep internationale vrienden waar mee ik 3 geweldige maanden heb gehad. Het zal heel raar zijn om weg te gaan en te bedenken dat ik ze misschien nooit meer zal zien. Engeland is zeker dichtbij, maar toch is het niet zo dat ik sneller op bezoek kom. De momenten die we hebben gedeeld, de tranen die we hebben gelaten, de hilarische momenten en natuurlijk de feesten en diners die we samen hebben meegemaakt; dat zijn allemaal dingen die mij het meest zullen bijblijven. Maar het mooiste moment is toch wel het begin van onze vriendschappen.

Ik wil heel graag terug naar Amsterdam, omdat Canterbury veel te klein is voor mij. Ik wil mijn familie en vrienden zien die ik al zo lang niet meer heb gezien. Toch wil ik niet terug, omdat ik hier zo een geweldige tijd heb en ik alle mensen zo erg ga missen. Ik kan nog altijd terug naar Amsterdam, maar dit achterlaten is zo een groot gemis. Ik kan het iedereen aanraden om het te doen. Volg je hart, kies een land uit waar je naar toe wil en geniet er van. Natuurlijk moet er ook gestudeerd en punten gehaald worden, maar zo een mooie kans om in het buitenland te zijn met al het moois wat er op je pad komt, zal ik zeker niet laten schieten.

Lees meer over Yin Ling Mok, bachelorstudente Culturele Antropologie en Ontwikkelingssociologie

Istanbul – Student-zijn

Linda van der Torre — Thu, 09 Dec 2010 10:36:49 +0000

Het is even stil geweest van mijn kant. De midterms en de aanloop naar het einde van dit semester heeft mijn tijd en energie overgenomen. Het schrijven van essays, het lezen van stapels artikelen, onderzoekvoorstellen, een presentatie en te weinig slaap hebben mijn dagelijks leven de afgelopen weken gedomineerd. “Sabanci students can’t sleep, they have to study”. Dit hoorde ik iemand zeggen aan het begin van het semester en er zit wel een kern van waarheid in, moet ik toegeven.

Ik voel me bevoorrecht dat ik mag studeren en verrijk mezelf dagelijks met zeer interessante theoretische kennis. Studeren wakkert echter een onrustig gevoel aan van binnen. Het vak ‘Urban Spaces and Cultures’ gaat in op onderwerpen als stedelijke segregatie, stadsplanning en sociale exclusie. Ik wil erover lezen, ik wil er over leren, maar daarna wil ik het ervaren. Ik wil de stad in en met mijn eigen ogen zien waar ik die dag over gelezen heb. Ik ben continue op zoek naar een link tussen die heuvel waarop mijn universiteit gevestigd is en de realiteit van downtown Istanbul. Voor even voel ik me verzadigd met theoretische kennis en wil ik ontdekken. Helaas laat mijn drukke schema dat momenteel niet toe.

Ik mag gelukkig snel weer de antropoloog gaan spelen met een research voor het vak ‘Urban Spaces and Cultures’. Ik ga een paper schrijven over een café-restaurantketen in Istanbul en onderzoeken hoe zij zich profileren met hun webmarketing en keuze van locaties in de stad. Daarnaast zal ik gesprekken gaan voeren met gasten om te horen hoe hun keuze om naar bepaalde horecagelegenheden te gaan is gerelateerd aan hun zelfidentificatie. Maar voor nu heb ik chocolade, thee, een comfortabele stoel, nog comfortabelere kleding, wierook, een fijn muziekje en een stapel artikelen. Het is goed, een paar dagen lezen en dan ligt de stad weer aan mijn voeten.

Lees meer over Linda van der Torre, bachelorstudente Culturele Antropologie en Ontwikkelingssociologie.

Laatste loodjes

Marlot de Jonge — Tue, 07 Dec 2010 08:25:22 +0000

Het is allemaal zo snel gegaan ik heb nu nog maar 2,5 week hier in Oxford te gaan! Ik heb inmiddels vier essays teruggekregen. Ik heb drie B’s gehaald en één B+. En nu moet ik nog even flink aan de slag voor mijn laatste drie deadlines. Dit zijn uiteraard weer essays! Ik heb er al één af dus in twee weken moet ik er nog twee van elk 2000 woorden schrijven. Ik begin haast aan al die essays te wennen.

Austin's Thanksgiving Dinner; mashed potatoes, green bean casserole, mixed veggies, bread, yorkshire puddings, yams, turkey, and corn

Thanksgiving
Ook ik heb er weer een leuke traditie bij! Namelijk thanksgiving, oftewel dankzegging! Dit feest hebben we de vierde donderdag van November gevierd, zoals het hoort! Thanksgiving Day is een nationale feestdag in de Verenigde Staten en Canada waarop dank wordt gezegd (traditioneel aan God) voor de oogst en voor allerlei andere goede dingen. Dit is een echt familie feest en het is niet de bedoeling dat je cadeautjes aan elkaar geeft! Austin die vlak bij New York woont heeft zich flink uitgesloofd in de keuken en kalkoen voor ons bereid, met yorkshire pudding en cranberry saus. En vergeet de zoete aardappelen niet.

Sinterklaas

ik en Kyna na het Sinterklaas ruilspel

Omdat ik stiekem toch wel erg gehecht ben aan het vieren van sinterklaas, heb ik mijn internationale vrienden helemaal geïndoctrineerd met het sinterklaas virus. Al sinds november begon ik met uitleggen wat sinterklaas nou precies is en wanneer het is. Ze vinden het nogal verwend dat wij twee keer ‘kerst’ vieren in Nederland. En het is ook nog eens flink racistisch met Black Peter/Zwarte Piet. Maar tegen het begin van December had ik iedereen zo enthousiast gekregen om het ruilspel te doen op 5 december. Het was een groot succes. Sommige wilden na het spel hun schoen bij de verwarming zetten, toen heb ik ze uitgelegd dat Sinterklaas helaas alleen cadeautje via de open haard kan bezorgen en laten we die nou net niet hebben hier in Oxford.

Lees meer over Marlot de Jonge, bachelorstudente Bestuurs- en Organisatiewetenschap.

Potten kleien, manden weven en dansen!

Carlien Spierings — Wed, 24 Nov 2010 15:37:03 +0000

SWOPA guesthouse

Afgelopen weekend zijn we met de vrijwilligers naar SWOPA geweest, de Sirigu Woman’s Organization of Pottery and Art. Dit ecotoerisme project organiseert workshops, en ontvangt haar gasten in een prachtig beschilderd guesthouse. Dit zorgt niet alleen voor een zelfstandige inkomstenbron voor de vrouwen, maar ook dat de traditionele beschilderingen van huizen en de werkzaamheden niet verloren gaan.

We konden kiezen wat we wilden doen; potten kleien en schilderen, of manden weven. Ik koos voor potten kleien, wat niet de beste keuze bleek. De instelling van onze lerares leek te zijn: beter perfect dan zelf gemaakt, wat resulteerde in een middagje toekijken hoe een pot voor je in elkaar werd gekleid en bijgeschaafd, waarbij je heel af en toe ook zelf iets mocht doen. Beetje jammer. Maar later toen we wat meer aandrongen, mochten we veel meer doen; zal te maken hebben met beleefdheid. Medeworkshoppers geholpen met manden weven, wat erg rustgevend bleek! ‘s Avonds lekker gegeten en met een flesje (Franse) wijn, gitaartje en kaartspel een topavond gehad.

“Dansen ze zo in Nederland?”
De volgende ochtend werden we onder een boom in het dorp verwacht, en werden we ontvangen met traditionele zang en dans, vol voor ons onlogische ritmes. Iedereen waagde wat danspasjes, waarvan achteraf gevraagd werd: “Dansen ze zo in Nederland???” Ehm, tot zover onze poging het Afrikaans dansen na te doen. Desalniettemin weer een superweekend gehad!

Vrouw uit Sirigu met tribal marks

Tijdens het traditionele dansen heb ik wat mooie portretten geschoten van vrouwen uit Sirigu met tribal marks, een soort littekens in het gezicht in allerlei vormen. Deze tribal marks worden momenteel vanuit de overheid verboden omdat het als een vorm van verminking wordt gezien waarover de persoon zelf niks te zeggen heeft. Aan de ene kant begrijpelijk; de tribal marks worden aangebracht bij kinderen van nog geen jaar, en groeien soms uit tot diepe littekens die over het hele gezicht lopen. Aan de andere kant zonde; sommige tribal marks zijn echt kunstwerkjes op zich, en door het te verbieden gaat er een stukje cultuur verloren, iets waar ik op het nieuws een item over zag; men is hier bang met de modernisering zijn identiteit te verliezen. En terecht – zou dat niet doodzonde zijn?

Lees meer over Carlien Spierings, bachelorstudente Communicatiewetenschap.